Hardlopen is zeg maar niet mijn ding

Hardlopen is in, hardlopen is hip. Ga op een willekeurige zaterdagochtend naar het park en je wordt onder de voet gelopen door een horde dertigers in lycra broeken en met fluorescerende sneakers (geen gympen, sneakers!). Want rennen is het nieuwe yoga, pilates en paaldansen tegelijkertijd. Vala hees zich ook in haar stretchy pants en zette het op een hollen. 

De afgelopen tijd hebben maar liefst vijf mensen in mijn omgeving een marathon gelopen. Mijn Facebook timeline stond vol met trainingsfoto’s en tijdschema’s, grijnzende selfies met zweetbanden en allerhande rugnummers. Eenmaal over de finishlijn verkeerden al deze mensen in soort euforische staat. Hun spieren waren na die 40 kilometer voorgoed verzuurd, ze hadden spontaan een woekerende koortslip ontwikkeld en al hun nagels waren afgestorven, maar halleluja, nog nooit zo blij waren ze geweest. #powerrr.

Sorry, maar ik begrijp er niks van, die hele hardloophype. Hardlopen is wat mij betreft de hel. Ik heb het echt geprobeerd, maar die zogenaamde ‘runners high’, ik ben er nooit van in hogere sferen geraakt. Wat mij betreft is het eerder een ‘runners low’. Ten eerste is er wat mij betreft het issue van het doel, want: je rent je een ongeluk, maar waar ga je eigenlijk héén? Precies, nergens dus. Je rent maar een beetje als Malle Eppie rondjes om de parkvijver, of over één of andere ‘trail’ in het bos, alleen maar om precies daar uit te komen waar je gestart was. En dan mag je daarna niet eens het café in, voor appeltaart met slagroom. Wat toch echt hoort na een stevige boswandeling, wat mij betreft. No gain for the pain? Laat dan dus gewoon maar.

Daarnaast vind ik het dodelijk saai, dat rennen en heb ik al helemaal niet de behoefte om iedere week mijn ‘PR’ (Persoonlijk Record) te verbreken. Dat doe ik namelijk elke dag al, als ik weer een dag overleefd heb waarop ik heb gewerkt, mijn kinderen in leven heb kunnen houden en ook nog af en toe wat zinnigs heb gezegd. Pure topsport, als je het mij vraagt. Hardlopen kost bovendien ook nog eens klauwen met geld, want die hippe schoenen zijn niet goedkoop. En op een paar afgetrapte All Stars een sprintje trekken is niet im frage, want dan scheuren je enkelbanden al als je de eerste speeltuin nog niet eens voorbij bent. En ik denk toch dat ik protest krijg van het thuisfront als ik iedere drie maanden met nieuwe state of the art schoenen thuiskom, maar mijn gezin vervolgens alleen nog maar doperwten met ketchup voorschotel.

Het is niet dat ik wars van bewegen ben, echt niet. Ik heb mijn hele leven lang gesport. Turnen, pilates, zwemmen, ik heb het allemaal fanatiek gedaan. Je conditie op peil houden, fit blijven, ik ben er helemaal voor. Maar hardlopen? Nee, om maar eens wat hippe taal te bezigen: het is gewoon echt niet mijn ding. Vloeken in de kerk, ik weet het, maar ik kom er toch gewoon voor uit. Dus jongens, gaat heen en ren je rot. Ik ga wel langs de lijn staan met een stopwatch en een reep chocola. Want daar word ík dan weer high van. Run Forrest, run!

Written by

Vala is moeder van twee, met de derde op komst en ervaringsdeskundige op het gebied van (o.a.) Multiple Sclerose, gluten, autisme en het leven zelf. Ze schrijft met de snelheid van het licht, ook voor websites me-to-we.nl en mynd.nu.